Klątwa Jenny Pen to mroczna, niepokojąca i zaskakująco emocjonalna opowieść, osadzona w nietypowym miejscu – domu opieki. Reżyser James Ashcroft oraz scenarzysta Eli Kent, opierając się na opowiadaniu Owena Marshalla, konfrontują widza nie tylko z grozą starości, ale i z głęboko ludzką potrzebą zachowania godności, władzy oraz tożsamości.

Film zaczyna się dramatycznie – sędzia Stefan doznaje udaru podczas rozprawy sądowej. Incydent ten staje się punktem zwrotnym w jego życiu, gdy z silnego, wpływowego człowieka zostaje zredukowany do pacjenta na wózku inwalidzkim. Umieszczony w ośrodku opieki. Stefan początkowo jest przekonany, że to sytuacja tymczasowa, lecz szybko odkrywa, że miejsce to rządzi się własnymi, przerażającymi zasadami. Dominującą postacią staje się Dave, osobliwy starzec posiadający tajemniczą lalkę – tytułową Jenny Pen.

Konflikt między Stefanem a Dave’em szybko eskaluje w psychologiczną grę o dominację. Ich relacja, balansująca na granicy thrillera i groteskowej farsy, stanowi serce filmu. To dzięki wybitnym kreacjom aktorskim Klątwa Jenny Pen działa tak dobrze. Rush doskonale oddaje wewnętrzną walkę swojego bohatera – człowieka, który z dumą przystępuje do zmagań, a zarazem uświadamia sobie swoją bezsilność. Lithgow tworzy jedną ze swoich najbardziej przerażających ról. Dave to postać balansująca na granicy szaleństwa i przebiegłości, a lalka, której używa jako medium, dodaje całości psychodelicznej głębi. George Henare w roli współlokatora Tony’ego dopełnia trio, wnosząc serce i tragizm, szczególnie w jednej z najbardziej poruszających scen filmu, w której wykonuje hakę.

Rzuć okiem: W mocy szatana – recenzja filmu. 스키마 (schemat po koreańsku)

Pod względem technicznym, film także zachwyca. Dźwięk odgrywa kluczową rolę. Nieprzyjemne, cielesne odgłosy mieszkańców domu opieki wysuwają się na pierwszy plan, wzmacniając uczucie dyskomfortu. Wizualnie Klątwa Jenny Pen korzysta z klaustrofobicznej przestrzeni ośrodka i surrealistycznych, sennych obrazów, by budować atmosferę zagrożenia i obłędu. Lalka Jenny Pen – pozbawiona oczu, lecz zdająca się patrzeć – to wizualny majstersztyk, który na długo zostaje w pamięci widza.

Niestety, twórcy przy okazji swojej nowej produkcji nie wyzbyli się podstawowych błędów. W drugiej połowie Klątwa Jenny Pen nieco traci impet. Produkcja staje się momentami powtarzalna, a widz może odnieść wrażenie, że materiał źródłowy sprawdziłby się lepiej w formie krótszego metrażu. Niemniej jednak, film nadrabia swoją niepokojącą atmosferą, znakomitymi kreacjami aktorskimi i odwagą w poruszaniu trudnych tematów.