W czasach, gdy kino superbohaterskie zdaje się tracić impet, a kolejne produkcje powielają te same schematy, James Gunn wkracza na scenę z nową wizją Supermana – i robi to z rozmachem. Jego film to nie tylko próba tchnięcia życia w zmęczoną formułę, ale pełnoprawny reset, który przedefiniowuje ikonę popkultury i wyznacza nowy kierunek dla całego uniwersum DC.

Nowy Superman zaskakuje już od pierwszych scen – zamiast klasycznego origin story, zostajemy wrzuceni w środek akcji. Tytułowy bohater nie jest wszechmocnym pomnikiem cnót, ale postacią z krwi i kości: zmęczoną, niepewną, zmagającą się z kryzysem tożsamości, presją opinii publicznej i… niepokornym psem imieniem Krypto. Na horyzoncie pojawia się też odmieniony Lex Luthor – w interpretacji Nicholasa Houlta znacznie bardziej złożony i niepokojący niż dotąd.

Gunn zrywa z patosem i monumentalizmem wcześniejszych ekranizacji. Zamiast tego proponuje stylistykę bliższą komiksowej konwencji: kolorową, absurdalną, autoironiczną – ale niepozbawioną powagi, gdy jest ona potrzebna. Reżyser nie traci czasu na przypominanie, kim jest Kal-El – wychodzi z założenia, że każdy to wie – i skupia się na czymś znacznie ciekawszym: jego człowieczeństwie.

Superman Gunnowski popełnia błędy, ma wątpliwości, bywa naiwny. W jego historii odbijają się współczesne tematy – migracja, dezinformacja, hejt, tożsamość kulturowa. To nie opowieść o bóstwie, lecz o kimś, kto mimo mocy wciąż próbuje być po prostu dobrym człowiekiem.

Rzuć okiem: The Electric State – recenzja filmu. Słabe, ale chociaż drogie

Nowy Superman to także film zespołowy. Obok głównego bohatera pojawiają się nowi metahumani – Hawkgirl, Mr. Terrific, Guy Gardner. Gunn daje każdemu z nich chwilę, by zabłysnąć, dzięki czemu nie są tylko tłem, lecz pełnoprawnymi uczestnikami tej opowieści. Film nie tylko zapowiada nową erę DC, ale przypomina, że ratowanie świata to gra zespołowa.

David Corenswet znakomicie balansuje między siłą a wrażliwością, nadając Supermanowi ludzkiego wymiaru. Rachel Brosnahan jako Lois Lane nie jest już tylko ozdobą fabuły – to inteligentna, konkretna partnerka, która potrafi postawić Supermana pod ścianą. Hoult jako Luthor hipnotyzuje – jego mroczna inteligencja i psychologiczna głębia nadają tej postaci zupełnie nową wagę.

Rzuć okiem: Thunderbolts – recenzja filmu. Zapraszamy wszystkich do terapeuty

Wizualnie film to uczta: ciepła paleta barw, dopracowane kadry i dynamiczne sceny walki inspirowane anime odcinają się od chłodnego, realistycznego stylu wcześniejszych produkcji. Efekty specjalne bywają nierówne, ale całość nadrabia spójnym stylem i energią. Ścieżka dźwiękowa? Kapitalna – łączy retro klimat z nowoczesnością i subtelnymi ukłonami w stronę klasycznego motywu Johna Williamsa.

Film Gunna nie gloryfikuje niezwyciężonego herosa. Jego Superman inspiruje właśnie przez swoją niedoskonałość – przez to, że wciąż uczy się, jak być dobrym. W świecie pełnym cynizmu i chaosu, taka postać jest bardziej potrzebna niż kiedykolwiek wcześniej.